Foto: Jan Hermens

Column: Het sneeuwt!

  Column

Weet u nog hoe het voelde als kind? Hoe u 's ochtends wakker werd, slaapdronken onder de dekens vandaan kwam en zag dat de wereld wit was. Sneeuw! De verwondering, de opwinding, die niet te stuiten drang om meteen naar buiten te gaan. Ik houd nog steeds van sneeuw. Natuurlijk, er zijn prettiger omstandigheden voor het verkeer en het is glad op de stoep, maar sneeuw maakt alles zo mooi. Vooral als er nog niemand het verse poederlaagje betreden heeft. Als de uiterwaarden zich maagdelijk wit voor me uitstrekken, onder een bleek zonnetje, met hier een daar een groepje grauwe ganzen.

Sneeuw is het allerleukst als er een flink pak ligt, voldoende om te sleeën. Aan bergen ontbreekt het ons in het Land van Maas en Waal, maar aan dijken niet. Die zijn heel geschikt om vanaf te roetsjen met alles wat glijdt. Dat is vooral een spel van kinderen. Hoewel, ik ken een veertigplusser met een opvallende gele jas die zo gauw het kan naar de dijk holt om daar te sleeën. Ik noem verder geen namen.

Wie tijdens een fikse sneeuwbui toevallig een basisschool passeert, ziet dat bij de leerlingen het bloed bruist. Ze kijken om de haverklap naar buiten of staan zelfs met hun neuzen tegen het raam gedrukt. Die onrust die zo'n winterse bui bij ons teweegbrengt hangt natuurlijk samen met de betrekkelijke zeldzaamheid van een dik pak sneeuw in Nederland. Ik vermoed dat een kind in Lapland niet heel verbaasd is als het op een ochtend in december wit is: 'Sneeuw. Goh, wat een verrassing.'

Het zou trouwens wel een geweldige verrassing zijn als er sneeuw ligt op het Dickens Festijn in Druten. Ik weet het, als u dit leest is die dag al voorbij, maar terwijl ik dit stukje schrijf is het nog niet zover. Wat is er sprookjesachtiger dan het Dickens Festijn in de sneeuw? Vuurkorven, zingende koren, bedelende straatkinderen, oude ambachten en dat alles tegen een winters decor. Een pittoresker plaatje is bijna niet te bedenken. Ja, er is één moment in het jaar waarop sneeuw nog mooier is. Dat is als de laatste klanken van het orgel verwaaien en de kerkdeuren na de nachtmis opengaan. Als de lichtjes in de kerstboom flonkeren en warme chocolademelk op de tafel staat te dampen. I'm dreaming of a white Christmas..

Jan Hermens

Meer berichten




Shopbox