Logo koerierbeuningen.nl


Foto: Jan Hermens

Column Jan Hermens: Dijkwacht

  Column

Mijn wijsvinger is vrij dun. Mijn duim niet, die is dik. Dat moet ook wel als columnist, hoe kom ik anders elke week aan een verhaaltje? Maar die wijsvinger, dat kan nog wel eens problemen geven. Ik wandel vaak over de dijk, meerdere keren per dag. Dat heb je met een hond. Zoals in werkelijk alle media uitvoerig te lezen is, staat er water tegen de dijk. Op zich niets bijzonders, dat gebeurt wel vaker. Bijna elk jaar eigenlijk, al is het niet altijd zo hoog als nu. De kans is klein, maar stel nu, ik loop over de dijk en ik zie aan de binnenkant een straaltje water sijpelen? Dan is er slechts één oplossing. Een wijsvinger in dat gat, met de andere hand Waterschap Rivierenland bellen en wachten tot er hulp arriveert. Maar ja, dunne wijsvingers... En wat ook vervelend is, ik heb zelden een telefoon bij me. Kijk, een kwartiertje voor Hansje Brinker spelen, dat houd ik wel vol. Na een dag of drie ga ik me toch vervelen vermoed ik.

Gelukkig ben ik niet de enige die zich geregeld op de dijk begeeft. Sterker nog, het krioelt er bijna van de watertoeristen. Automobilisten die naar boven rijden, een seconde of vijf stilstaan en dan omdraaien. Fietsers natuurlijk en wandelaars, met muts, das en handschoenen. Daar is vast wel iemand bij met een mobieltje. Of iemand die mijn taak even wil overnemen. Het wisselen van de wacht moet wel snel gebeuren, als de dijk lekt telt iedere seconde. Dus opperste concentratie. Al mijn spieren zijn gespannen. Mijn verlosser staat naast me, wijsvinger in de aanslag. We tellen tot vier en hop, ik kan naar huis om wat te eten en te drinken. Dat is wel nodig na drie dagen.

Nee, zo zal het wel niet gaan bij calamiteiten. Vooralsnog is daar trouwens helemaal geen sprake van. Het water zakt alweer, al verwacht ik dat er de komende weken nog wel nieuwe aanvoer komt, want in de Alpenlanden is veel sneeuw gevallen. Er komt een moment dat die sneeuw smelt en dat water stroomt richting de delta, naar de Lage Landen aan de zee. Hopelijk zwaait Koning Winter binnenkort stevig met zijn staf en verandert de binnenzee in een ijsvlakte waar Thialf bij verbleekt. Een donkere spiegel waar schaatsers met de handen op de rug soepel overheen glijden terwijl de oude toren waakt in het roze avondlicht. Voordat ik het ijs opga, moet ik eerst snel naar mijn verlosser. Zijn vinger mag nu wel uit de dijk. Bevroren water sijpelt niet.

reageer als eerste
Meer berichten




Shopbox