Logo koerierbeuningen.nl


Foto: Jan Hermens

Column Jan Hermens: Stevig briesje

  Column

Er stond een stevig briesje vorige week woensdag. Dribbel en ik waagden ons 's ochtends in de uiterwaarden, maar niet voor lang. We waaiden bijna samen de sloot in. Ik dacht nog: trekt die kleine pinscher nu zo of heb ik een windhond aan de lijn. Ik zag het al bijna voor me: een flinke windvlaag en hop, een vliegende hond. (Die bestaan trouwens echt, het zijn een soort vleermuizen, met vleugels dus. Handig als het stormt). We zijn omgedraaid. Ik hoefde Maas en Waal die dag niet uit. Als ik de rivieren al over zou zijn gekomen, was het maar de vraag of ik het beloofde land nadien nog had kunnen bereiken.

Op de Prins Willem-Alexanderbrug belandde een vrachtauto in de vangrail, waarna de Maas en Waalse uitvalsweg richting het noorden dicht ging. Op de A50 stagneerde het verkeer compleet, eveneens door omgewaaide vrachtauto's. Op de A2 bij Zaltbommel waren problemen, net als op de A73. Zesenzestig vrachtwagens bleken niet bestand tegen de bulderende westenwind. Het Land van Maas en Waal, dat ooit zo onontgonnen gebied tussen de grote rivieren, was even een eiland. Zo'n storm maakt duidelijk hoe belangrijk de bruggen zijn voor het Land van Maas en Waal en toont hun kwetsbaarheid aan. De grote rivieren veranderen zomaar in onneembare barrières. En de veerpont dan? Het pontje tussen Wamel en Tiel bleef een poos veilig aan de kant. Alleen het Lexkesveer bij Wageningen, dat voer stug door. Maar dat is voor Maas en Waal een veer te ver. Met bus en trein? Lijn 85 naar Nijmegen, dat ging nog wel. De treinen lagen er echter uit. Geen vierkante wielen of sneeuw, maar omgevallen bomen op bovenleidingen en op de rails. En de bus was ook niet de veiligste optie, althans niet in Stadskanaal. In het vlakke Groningen, waar de wind vrij spel heeft over het uitgestrekte akkerland en waar kaarsrechte kanalen de velden doorkruisen, blies de storm een bus een vaart in. Gelukkig zijn de chauffeur en passagiers ongedeerd gebleven. Ook in Noord-Brabant gebeurde het een en ander. Zo dachten ze in het Provinciehuis in 's-Hertogenbosch dat het al carnaval was. Het dak ging eraf.

Gelukkig keerde in de loop van de dag de rust weer en konden Dribbel en ik alsnog de uiterwaarden in. Toen ik die kleine snelle sprinkhaan zag rennen dacht ik: Ik zou best een windhond willen hebben. Dan noem ik hem Storm.

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox