Logo koerierbeuningen.nl


Foto:

Column: Oude liefde

  Column

In de zaterdagbijlage van De Gelderlander staat een rubriek waarin mensen vertellen over alle auto's die ze bezeten hebben. Die pagina lees ik graag. Vanwege de foto's van soms prehistorische automobielen, maar vooral vanwege de persoonlijke belevenissen met het blik op wielen. Aan elke auto kleeft wel een avontuur, groot of klein. Dat is bij mij niet anders. Op mijn 25e sleepte ik na de nodige rijlessen mijn felbegeerde roze papiertje in de wacht. Mijn eerste auto schafte ik in 2001 aan. Een gebruikte Fiat Cinquecento. Ferrari-rood uiteraard. (Niet te duur natuurlijk). Een klein, tamelijk vierkant gebakje was het. Met een half jaar garantie gelukkig, want de koppakking bleek lek. Italianen zijn temperamentvol, zegt men wel. Dat klopt, mijn Fiatje liep zo heet aan dat de stoom onder de motorkap vandaan kwam. Best vervelend als je op het drukke kruispunt bij de Gelredome rijdt. De garage loste het probleem in tweede instantie keurig op en daarna heb ik nog jaren tevreden in het Italiaantje rondgesnord.
Auto twee deed om en nabij 2008 zijn intrede: mijn flitsende 'cabrio'. Gitzwart, met op de juiste plaatsen blinkend chroom. Een dak dat zich met een druk op de knop als een harmonica opvouwde. Bij mooi toerde ik als een koning over de Van Heemstraweg. Dat open dak bleek de achilleshiel van mijn bolide. Op een zonnige dag sprong er een veer. Ineens kon mijn Hyundai Atos niet meer dicht. Het motortje functioneerde nog, dus ik had in de Atos kunnen blijven rijden, met een zeiltje voor regenachtige dagen. Dat heb ik niet gedaan.
In mijn huidige auto ben ik voor het eerst opgesleept. Dwars door Nijmegen. Daar hing ik achter de man van de Wegenwacht. Sturen, sturen en vooral tijdig remmen. Het probleem was een lekkend thermostaathuis. Nou, lekkend, dat is het understatement van het jaar. Zo snel als de Wegenwacht koelwater in de auto goot, zo snel liep het er weer onderuit. Daar was maar een conclusie mogelijk: op naar de garage. Nadien is mijn stoere vierwieler mee geweest de sneeuw in en heeft hij als een ware Landrover bospaden bedwongen met kuilen zo diep als de Grand Canyon. Wat ik voor auto heb? Een Fiat Panda. Ferrari-rood uiteraard. Oude liefde roest niet. (Hoop ik). Jan Hermens.

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox